Odliczenie podatku VAT z faktury wystawionej przez podmiot uznany za nieistniejący

Anna Patoleta        08 listopada 2015        Komentarze (0)

W ramach jednego z moich wpisów, pisałam o kwestionowaniu przez polskie organy podatkowe prawa do odliczania podatku VAT z faktury wystawionej przez podmiot jedynie firmujący sprzedaż towarów. Z uwagi na podstawową zasadę podatku VAT, jaką jest jego neutralność, postanowiłam ponownie napisać o prawie do odliczenia podatku VAT, tym razem z faktury wystawionej przez podmiot uznany za nieistniejący.

Problem jest naprawdę poważny i niestety bardzo często zdarza się, że organy podatkowe kwestionują prawo do odliczenia podatku VAT ze względu na ustalenie, że dostawca towaru był podmiotem nieistniejącym. W tym względzie, polskie organy podatkowe powołują się na art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, po myśli którego, faktury wystawione przez podmiot nieistniejący nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

W ostatnich dniach, tj. 22 października 2015 r., Trybunał Sprawiedliwości wydał w trybie prejudycjalnym, kolejny korzystny dla podatników wyrok. Wyrok został wydany w sprawie C-277/14 PPUH Stehcemp sp.j. Florian Stefanek, Janina Stefanek, Jarosław Stefanek przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi.

Na skutek kontroli podatkowej, organ podatkowy odmówił podatnikowi prawa do odliczenia podatku VAT na tej podstawie, że faktury dotyczące nabycia towaru (w tym przypadku było to paliwo) zostały wystawione przez podmiot nieistniejący. Sprawa trafiła ostatecznie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który to z kolei sformułował dwa pytania prejudycjalne.

W ramach pytań prejudycjalnych, polski sąd zmierzał do ustalenia czy przepisy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17.05.1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2001/115/WE z dnia 20.12.2001 r., powinny być interpretowane w taki sposób że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, odmawiającym podatnikowi prawa do odliczenia podatku VAT, a to z tej przyczyny, że faktura została wystawiona przez podmiot nieistniejący i brak możliwości ustalenia tożsamości faktycznego dostawcy towarów.

Dodam, że chodziło tu o nieobowiązujący już  polski przepis zawarty w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. Aktualnie tożsamy przepis znajduje się w art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy o podatku VAT.

Trybunał Sprawiedliwości udzielił następującej odpowiedzi:

„Przepisy szóstej dyrektywy […], należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, takim jak w postępowaniu głównym, które odmawiają podatnikowi prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego od dostarczonych mu towarów z uwagi na to, iż faktura została wystawiona przez podmiot, który w świetle kryteriów przewidzianych przez te przepisy należy uważać za podmiot nieistniejący i nie ma możliwości ustalenia tożsamości rzeczywistego dostawcy towarów, chyba że zostanie wykazane, w świetle obiektywnych przesłanek i bez wymagania od podatnika, aby dokonał ustaleń, do których nie jest on zobowiązany, że ów podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, iż rzeczona dostawa wiązała się z przestępstwem w zakresie podatku od wartości dodanej, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.”

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości, stanowi potwierdzenie wypracowanej koncepcji dobrej wiary podatnika.

Trybunał Sprawiedliwości po raz kolejny potwierdził, że odmowa przez organy prawa do odliczenia podatku VAT może nastąpić po wykazaniu, w świetle obiektywnych przesłanekbez wymagania od podatnika, aby dokonał ustaleń, do których nie jest on zobowiązany, że ów podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, iż rzeczona dostawa wiązała się z przestępstwem w zakresie podatku od wartości dodanej.

{ 0 komentarze… dodaj teraz swój }

Dodaj komentarz

Poprzedni wpis:

Następny wpis: